Kitap

Küçük Şeylerin Tanrısı

Küçük Şeylerin Tanrısı, son dönemde okuduğum en etkileyici kitaplardan biri. İkinci bir okumayı hakkediyor. Her yeni okumada keşfedilecek pek çok yeni şey, alınacak yeni tatlar var bence…

Küçük Şeylerin Tanrısı’nın farklı bir kurgusu var. Kitap hikayenin sonunda başlıyor, ortasında bitiyor. Hikayenin başlangıcı ise satırların aralarında gizli. Okurken ayrıntılara dikkatimizi vermemizi bekliyor yazar. Öyle plajda okunacak bir kitap değil yani ☺

 

 

Başladığınızda ilerlemek biraz zor olabilir ama sakın vazgeçmeyin. Sembollerle yüklü şiirsel dil sizi hikayenin içine çekiyor. Tercümesinde bazı sıkıntılar var gibi. Birçok yerde, kim bilir İngilizcesi’nde burası nasıl anlatılmıştır diye düşündüm. Çünkü orijinalini okuyanların müthiş bir şiirsel dilden bahsettiğini biliyordum ama çeviri de buna yaklaşmaya çalışmış, haksızlık etmeyeyim.

Kitap Arundhati Roy’un ilk kitabı. Yazarına 1997’de Man Booker ödülünü getirmiş. Roy, bu kitaptan sonra yirmi yıl başka bir kurmaca kitap yayınlamamış. Ancak Hindistan’ın politik şartlarını kurmaca dışı yazılarıyla eleştirmeyi sürdürmüş.

Yazarın 2017’de yayınlanan ikinci kurmaca kitabı da Mutlak Mutluluk Bakanlığı. Okuma listemde ilk okunacak kitaplar arasında.

Küçük Şeylerin Tanrısı, ikiz kardeşlerin gözünden anlatılan trajik bir aile hikayesi. Ama kitabı sadece aile hikayesi olarak okumak doğru olmaz. Bağımsızlığını yeni kazanan ve siyasi çalkantılarla sarsılan Hindistan arka planını kullanarak, ataerkil sistemin ciddi bir eleştirisi var kitapta. Arundhati Roy kurduğu evrende Hindistan’daki kast sisteminin insanlar üstünde uyguladığı baskıları, anne-kız ilişkisini, genel ahlakçı aile anlayışını, toplumsal cinsiyet eşitsizliğini ve tüm bunların çocuklar üstündeki etkilerini özgün bir anlatımla eleştiriyor.

Küçük Şeylerin Tanrısı’nı okuyun, etkilendiğiniz kitaplar arasında yerini alacağını düşünüyorum. Sonra da düşüncelerinizi benimle paylaşın, olur mu?

Genel · sadelesme

Minimalizm mi Sadeleşme mi?

Minimalizm denince aklınıza ne geliyor? Az sayıda kıyafet? Bomboş, soğuk ve beyaz yaşam alanları? Çok az mutfak eşyası? Az para? Mal mülk olmayan bir hayat?

Sanıyorum pek çok kişi minimalizmi sahip olunan nesnelerin, eşyaların azlığı hatta yokluğu ile tanımlıyor. Yaklaşık iki yıl önce ben de bu konuda kitaplar okumaya başladığımda, net bir minimalizm tanımım yoktu. Ancak minimalizmin sadece eşyalardan kurtulmakla tanımlanabilecek kadar yüzeysel bir kavram olmadığını düşünüyordum.

Okuduğum ilk kitaplar öncelikle kullanmadığımız eşyalardan kurtulmayı öneriyordu. Gardırobunuzdaki giymediğiniz kıyafetlerden kurtulun; mutfağınızdan kullanmadığınız eşyaları çıkarın; çekmecelerinizi şöyle yerleştirin; kıyafetlerinizi böyle katlayın gibi pek çok şey…

Bunların hepsi minimalizmin bir parçası olabilirdi, yapılmalıydı da. Ama iş bu kadar basit olmamalıydı. Ben de okumaya, araştırmaya devam ettim. Minimalizm – Anlamlı Bir Yaşam kitabıyla karşılaştığımda aradığım şeyi bulmuştum. Kitabın yazarları Joshua ve Ryan (The Minimalists) daha az şeyle yaşayarak anlamlı bir hayat sürmenin yollarından bahsediyordu. Anlatmak istedikleri bir yaşam felsefesiydi. Bu hayat, benim de yıllardır kurmak için uğraş verdiğim hayatla aynı doğrultudaydı.

Okumalarımı genişlettikçe karşıma bu hayat felsefesi ile ilgili kitaplar, web sayfaları, kişiler, yazılar çıkmaya başladı. Zaten benim yıllardır emek verdiğim hayatımın, değerlerimin, yaklaşımlarımın minimalist felsefenin bir parçası olduğunu gördüm.

Böylece benim minimalizm tanımım da netleşti. Minimalizm demek yerine “sadeleşme”,“sade ve basit yaşam”, “sadelik”gibi kavramların benim için daha uygun olduğuna karar verdim. Neden Sade İşler? yazımda da bahsettiğim gibi çok uzun süredir deneyimlerimi, duygularımı paylaşacağım, birlikte çoğalıp gelişeceğimiz online bir platform hayal ediyordum. Ama adına karar veremiyordum. Düşünürken, neden benim minimalizm tanımımdan yola çıkmıyorum ki dedim ve platform için Sade İşler ismini seçtim.

Peki sadeleşme benim için ne anlama geliyor?

Sadeleşme fiziksel olanın çok ötesinde. Eşyalarımı azaltmak değil kesinlikle;  zaten bu  konuda henüz çok başarılı olduğumu da söyleyemem. Sadeleşme hayatımızın her alanında bilinçli seçimler yaparak anlamlı ve doyumlu yaşamak demek bence. Böylesi bir hayat;

  • Kendi isteklerimi, önceliklerimi belirlediğim,
  • Kendi seçimlerimi yaşamak için emek verdiğim,
  • Hayatıma değer katmayan nesneleri, eşyaları, davranışları, inanışları, düşünceleri, belki de kişileri hayatımdan çıkardığım,
  • Farkındalığımın yüksek olduğu,
  • Güzel ilişkiler kurduğum insanların olduğu,
  • Zamanın değerini bildiğim,
  • Hayat amacımı belirlediğim,
  • Dengeli,
  • Sağlıklı beslenme ve egzersiz alışkanlıklarımın olduğu,
  • Duygularıma önem verdiğim,
  • Hayal kurduğum,
  • Sezgilerime güvendiğim,
  • Ruhumu besleyebildiğim,
  • Birey olma özgürlüğünü yaşadığım,
  • Bireysel olarak sürekli geliştiğim,
  • Tüketmekten çok üretmeye odaklandığım,
  • Çevreye duyarlı olduğum,
  • Çevreme bir fayda ürettiğim,
  • Deneyimlerle dolu

bir hayat.

Sade bir hayatın özü, basit, anlamlı ve doyumlu bir yaşam aslında benim için. Yukarıda saydığım her maddeyi hakkını vererek yerine getirebiliyor musun diye sorarsanız, hayır derim. Ama emek veriyorum, her günümün bir öncekinden daha iyi olması için uğraşıyorum. Hayat da bu şekilde anlam kazanıyor aslında, her gün değişerek, gelişerek, bazen takılıp, düşerek ama kalkıp yoluna devam ederek.

Minimalizm konusunda çok sevdiğim bir kitap olan Hayata Yer Aç – Bir Sadeleşme Rehberi’nde Regina Wong’un minimalizm tanımıyla bitireyim yazımı:

“Özünde minimalizm, keyif ve amacı odağına oturtan bir değerler sistemidir. Özgürlüğümüzü bize geri kazandıran bir araçtır; sorumlulukların altında ezilmekten, gerekli olmayan şeylerden, tüketim kültüründen, zihinsel dağınıklıktan, duygusal blokajlardan ve olumsuz ilişkilerden, borçlardan ve keyifsiz koşuşturmalardan kurtaran bir özgürlük. Somut olarak özgürlüğü ve sıra dışı bir hayatı mümkün kılar.”

Sizin minimalizm tanımınız ne?